Strony

poniedziałek, 16 listopada 2026

Śnieżnik, Mały Śnieżnik - 06.01.2026

 Powoli wkraczamy w rok 2026 z pisaniem relacji na blogu. Zdaję sobie sprawę, że mam coraz większe zaległości, ale nic na to nie poradzę. Jakoś się staram to ciągnąć 😉

Dziś pokażę Wam po raz kolejny Śnieżnik i jego okolice. Niestety często jest tak, że nie jestem w stanie wyrwać się gdziekolwiek dalej, a to ze względu na specyfikę pracy, którą wykonuję. Na szczęście mam cały dzień do dyspozycji. Może uda mi się polatać dronem jak będzie ciemno, ale to zależy od wiatru. Najlepiej jakby go nie było wcale. Dron musi nieruchomo zawisnąć 😉Dość szybko docieram do schroniska pod szczytem. Prognozy pogody się sprawdziły i nie wieje. Odpalam drona i latarkę.....





Nawet coś mi wyszło z nocnych zdjęć. Jestem zadowolony. Chociaż do perfekcji sporo zabrakło. A teraz uderzam na szczyt. Dzisiaj fajerwerków się nie spodziewam. Warunki są co najwyżej średnie.




Gdy docieram na szczyt jest już jasno. Są też niestety chmury. Oczekuję wschodu słońca w okolicy szlaku koloru zielonego. Śniegu za wiele to nie ma, ale miejscami porobiły się przeszło dwumetrowe zaspy !





Wschodzi słońce. Nawet coś tam widać...





Pokręciłem się po okolicy. Porobiłem zdjęcia i uderzam na wieżę widokową.





Wieża jest jaka jest. Każdy widzi. Są przeciwnicy są też i jej zwolennicy. Ja zaliczam się do tej drugiej grupy.




Trzeba iść do schroniska odwiedzić Jacka i zjeść ciepłe śniadanie.






Po śniadaniu i dłuższej chwili spędzonej w ciepłym kąciku schroniska uderzam na Mały Śnieżnik. Dobrze, że jest niewiele śniegu bo ostatnim razem nie dotarłem na szczyt ze względu na nieprzetarty szlak. Teraz jest o wiele lepiej.
Mały Śnieżnik mierzy 1326 metrów n.p.m. i jest to oczywiście drugi pod względem wysokości szczyt całego masywu.






Dronem też trzeba polatać i tu.




Szczyt jest całkowicie zarośnięty i oczywiście widoków z niego nie ma. Tylko miejscami gdzieś na zejściu pomiędzy drzewami pokazuje się Hala pod Śnieżnikiem ze schroniskiem no i oczywiście sam Śnieżnik.


 
Jako że są to jedne z najkrótszych dni w roku to do zachodu słońca jest już niedaleko. Od razu kieruję się na szczyt po szlaku granicznym.







Na szczycie wciąż sporo ludzi. Chociaż nie tylu jak jeszcze z dwie godziny wcześniej. Nie dziwię się bo na zachód słońca nie zanosi się.








W oczekiwaniu na zachód słońca porobiłem sporo zdjęć. Tak jak się spodziewałem samego zachodu słońca nie było. Ludzie też to przeczuli bo pozostałem na szczycie sam.  Ale, ale zaraz.... na chwilę chmury się zaczerwieniły ! Dobre i to !




I fajnie bo mam zamiar  końcu zrealizować pomysł na wieczorne zdjęcia. Wszystko zagrało. Zrobiło się ciekawe niebo, nie ma zupełnie wiatru i brak ludzi. Problemem było ciągłe bieganie do środka wieży i włączanie oświetlenia. To oświetlenie jest dla mnie wymagane dla zrealizowania projektu. Jak wyszło! Sami oceńcie 😉





Oczywiście czeka mnie jeszcze zejście do Międzygórza i powrót do domu, To jednak mały problem. Przez to, że dzień krótki to w domu jestem o znośnej godzinie 😀

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz